Ab o Atash

بنظرم رسید که سرویسی که بلاگر ارائه میده خیلی جالب و قابل استفاده هستش. این تنها دلیلی بود که برای این وبلاگ ، از سرویس گوگل استفاده میکنم. برام جالب بود که امروز دیدم حتی یه امکان خیلی جالب داره که میشه با استفاده از یک Add-on ، خیلی ساده از درون Microsoft Word که تقریبا برای همه آشنا و دم دسته، مطالب وبلاگ رو نه تنها فقط بروز کرد، بلکه مطالب قبلی رو هم تغییر داد و اصلاح کرد. قبلا هم خونده بودم که حتی میشه از طریق SMS هم مطالب وبلاگ رو بروز کرد (جالبه، اسم این تکنیک رو هم گذاشته Mobile Blogging) . واقعا که این گوگل خیلی جالب ، حرفه ای و منسجم داره حرکت میکنه. همین چند هفته پیش بود که شاهد سرویس Blog Search و Google Talk ازش بودیم.

حتی جالبه که بدونید، شرکت گوگل جزو معدود شرکتهای آمریکاییه (یا شایدم تنها شرکتی باشه) که بطور رسمی، یک دامین .ir رو برای خودش به شکل کاملا رسمی در مرکز فیزیک نظری ایران (یعنی همون مجری پسوند .ir در ایران) به ثبت رسونده (به اطلاعات WHOIS توجه کنید). این واقعا خیلی جای سوال داره که چطور این اتفاق افتاده؟! اگه واقعا این یک رویه ی کاملا رسمی هستش، چرا باید فقط این کار توسط گوگل انجام شده باشه؟ چرا شرکتهای دیگه ای مثل مایکروسافت و بقیه نباید اینکارو بکنن؟ برای چک کردن بقیه میتونید از اینجا استفاده کنید. میبینید که مثلا دامین شرکتی مثل مایکروسافت توسط اشخاص دیگه ای بشکل شخصی خریداری شده، پس واقعا گوگل اینقدر توی ایران نفوذ داره که تونسته با سرعت و بشکل کاملا رسمی و در قالب یک شرکت آمریکایی این دامین رو ثبت کنه؟!

باید بدونید که ایران از لحاظ قوانین بین المللی و اینترنتی، به هیچ صراطی مستقیم نیست، یعنی اگر فردا همین آقای مایکروسافت بیاد بگه که من دامین .ir میخوام، به هیچ شکلی ، هیچ قانونی وجود نداره که بشه این دامین رو از شخصی که الان ثبتش کرده گرفت. مگر اینکه خود آقای مایکروسافت تصمیم بگیرند که بطور جداگانه و مستقل ، با ثبت کننده فعلی اون به توافق برسند. من خودم شخصا در این مورد تجربه دارم ، چون مدتها پیش در ایران مسئولیتی داشتم که باید برای یک شرکت آلمانی که بشکل رسمی در ایران فعالیت داره و شرکت کوچیکی هم نیست، یک فروند دامین .ir بگیرم. اما وقتی رفتم دنبالش، با کمال تعجب دیدم که یه آقایی اونو قبلا ثبت کرده. خیلی عصبانی شدم و پیش خودم گفتم که این یک دامین .ir هستش، پس یعنی متعلق به ایرانه و باید بشه بطور قانونی اونو پیگیری کرد. خلاصه با مدیر شرکتمون صحبت کردم و با کلی اینور و اونور رفتن، بالاخره تماس مستقیمی با مسئولین دامین .ir در مرکز فیزیک نظری ایران (که در منطقه نیاوران تهران هست) داشتم. و اون روز با کمال تعجب و نا باوری ، به من علنا گفتن که شما هیچ کاری نمیتونید بکنید و تنها راهش اینه که با صاحب فعلیش کنار بیایید. و ما هم کلا پروژه رو منتفی اعلام کردیم و جالبه بدونید که اون شرکت آلمانی اصلا از خیر دامین .ir گذشت و از دفتر مرکزی در آلمان یک Sub-Domain در اختیار ما گذاشتن که از اون بعنوان آدرس اینترنتی دفتر ایران استفاده کردیم و هنوز هم داره استفاده میشه.

دنیای جالبیه، مگه نه ؟! البته اگه هنوز هم به اینکه این دنیا واقعا جالبه شک دارید، یه نگاهی به لینکهای زیر بندازید:

- عکس روز: واقعا چقدر آدم باید احمق باشه! (سربازان امام زمان)
- نکته روز: در تایید عکس بالا (اسم دامین رو باش!)

خوب، قرار شد در مورد اتفاقات مهمی که داره میوفته حرف بزنم. جالبه، چند روزیه که اینور و اونور میشنوم که یاهو و گوگل میخوان سرویسهاشونو توی ایران محدود کنن و از این حرفها. البته قبل از هر چیزی باید بگم که این حرفها بیشتر به یه شایعه ی خیلی به موقع و زیرکانه شبیه تا یک واقعیت. من نه فکر میکنم چنین تصمیم گیری اتفاق افتاده و نه قراره که اتفاق بیوفته. دلیلشم خیلی واضحه ، از ایران الان شلوغتر و مشکل دار تر توی دنیا خیلی جاها هست.

از چیزی که میخواستم بگم دور نشم. از یاهو حرف زدم و میخواستم در واقع اینو بگم که چرا ما ایرانیها نباید اصلا یه یاهو برای خودمون داشته باشیم؟ چرا ما مثل بقیه دنیا نباید یه دایرکتوری جامع از مشاغل ایرانی و افراد در سراسر دنیا (چه در داخل و چه در خارج ایران) داشته باشیم؟ چرا نباید وقتی دنبال یه شخص ، شرکت یا موسسه ی ایرانی میگردید، یه پایگاه جامع همه ی این اطلاعات رو بهتون بده؟ چرا نباید روشهایی رو ایجاد کرد تا ارتباط ایرانیها در سراسر دنیا باهم راحت تر و اصولی تر باشه ؟ چرا نباید یه مرکز اطلاعات جامع از ایران وجود داشته باشه که هر کی هر چیزی که میخواد به اولین جایی که فکر میکنه اونجا باشه ؟

به هر حال همه این مسائل باعث شد تا با دور هم جمع شدن تعدادی از بچه های بسیار خوش فکر و حرفه ای ، پروژه ای رو شروع کنیم که همگی بهش افتخار خواهیم کرد. انگار واقعا هممون برای حضور در چنین جمعی لحظه شماری میکردیم. همگی مثل هم فکر میکردیم. همه میدونستیم که چی میخواییم و داریم چیکار میکنیم.

فکر نمیکنم که هیچکسی شکی در ارزش بزرگترین نام ایرانی برای بزرگترین وب سایت اینترنتی ایران داشته باشه. اولین قدم رو با مهمترین چیزی که میتونستیم داشته باشیم شروع کردیم...

دامین یا بعبارتی آدرس اینترنتی IRAN.COM به این گروه تعلق داشت که بواسطه ی این ، همگی در کاری که داشتند آغاز میکردند، شکی نمیدیدند. بله درست میبینید، از اون لحظه بود که اولین حرکتهای شکل گیری بزرگترین پایگاه اینترنتی ایرانی شروع شد و با همه مشکلات و مسائل مختلفی که وجود داشت و حتی الان هم وجود داره، به همراه همه ی بچه های تیم افتخار میکنم که امروز که دارم این مطالب رو مینویسم، این وب سایت بزرگ در یک حرکت آزمایشی شروع به کار کرده تا نامی به بزرگی ایران رو در اینترنت هم به نمایش همگان بزاره: http://www.iran.com

خیلی حرفها هست که در مورد این سایت خواهم زد. در مورد روزها و شبهایی که کار میکردیم تا بتونیم هر چه سریعتر اون چیزی رو که همه ی ایرانیها لایقش هستند رو عرضه کنیم.

در حال حاضر این وب سایت با بهره گیری از تکنیکهای پیشرفته برنامه نویسی و با در اختیار داشتن یک دیتاسنتر اختصاصی که مجهز به خطوط پرسرعت اینترنتی است در کانادا به بهره برداری اولیه رسیده است. در برنامه ای که تعیین شده، بواسطه ترافیکی که این سایت خواهد داشت، نیاز به ارتقاء تجهیزات فنی و خطوط ارتباطی بطور مرحله به مرحله خواهد بود. از اینرو برای جلوگیری از افت کیفیت و متعادل نمودن خدمات، سرویس پست الکترونیکی iran.com@ با دعدوتنامه های ارسالی اعضای فعلی انجام خواهد شد. اما طی چند روز آینده ، به دلیل ارسال دعوتنانه های اولیه برای علاقمندانی که از قبل در لیست انتظار قرار گرفته بودند، عضویت تا زمان کوتاهی بطور نا محدود انجام خواهد شد وکاربران با مراجعه به این آدرس قادر به ایجاد صندوق پستی شخصی خود خواهند بود:  http://mail.iran.com
    

ایده های اولیه تقریبا از شش ماه پیش شکل گرفت. اون روزها واقعا هر کی میشنید، بهمون میخندید! نمیدونم شاید حق هم داشتن. گاهی اوقات خودمون هم تا اینجای کار رو نمیتونستیم باور کنیم. اما من همیشه فکر میکنم که درگیر یه کاری شدن و حداقل تستش کردن، خیلی بهتر از اینه که بشینی و دست رو دست بزاری و چون یه ایده ی خنده دار توی کلت اومده، هیچ حرکتی نکنی و پس بزنی! آخرش اینه که نمیتونی دیگه، غیر از اینه؟!!

خلاصه، روزهای اول خیلی سخت میگذشت چون به هر شکل گذشته از مشکلات کار، درگیریهای ذهنی خودمون هم که آیا داریم کار درست میکنیم و آیا میتونیم به یه جای آبرومند برسونیمش، آیا و آیا و ... آیاهای مختلف همیجوری توی ذهنامون میگذشت. اما اصلا فراموش نمیکنم که واقعا به همدیگه امید میدادیم همش و سعی میکردیم که جو گرم و مطمئنی ایجاد کنیم.

به هر حال بحثهای مالی کار از اول فشار خودشونو میاورد و واقعا شاید مهمترین قسمت قضیه بوده و هست. خیلی در موردش حرف میتونم بزنم، اما الان میخوام فقط بگم که با کمترین های فیزیکی و با بیشترینهای روحی و روانی و درواقع غیرمادی، شروع شد.

مهمترین چیزی که برامون مطرح بود در وهله اول این بود که Iran.com یه وب سایت عادی و ساده ی همیشگی نیست و فارغ از همه ی مباحث فنی، باید توان پاسخگویی به خیل عظیم بازدید کننده در روز رو میداشت. از اینرو همه ی پشتیبانهای شبکه و مباحث ارتباطی باید به شکل اختصاصی و از ابتدا طراحی میشد. ما بدون هیچ برنامه ریزی خاصی روزانه چندین هزار بازدید کننده ی گذری داشتیم! منظورم اینه که نمیشد از یه واسطه برای سرویس دهی استفاده کنیم و باید خودمون همه چیز رو از اول پایه ریزی میکردیم.

اولین مورد، خطوط ارتباطی و پشتیبانهای اینترنتی بود که خوشبختانه از این بابت اینجا توی کانادا مشکلی وجود نداشت. فقط مدتی طول کشید که همه سرویس دهنده های بزرگ رو پیدا کنیم و باهاشون بطور خاص وارد مذاکره بشیم. و در نهایت دو شرکت بزرگ و مطرح در زمینه فراهم کردن ارتباطات پرسرعت و ویژه ی اینترنتی، طرف قرارداد ما شدند و با یکسری فاکتورهای فنی خوب تونستیم باهاشون به توافق برسیم. الان دو لینک پرسرعت بی سیم و زمینی، خدمات ارتباطی ما رو در تورانتو تامین میکنند. که بطور اختصاصی سرویس ویژه ی صد درصد آپ تایم بهمون میدن. روزای اول که درگیر تست کردن و راه اندازی کانکشنها بودیم خیلی تند و توام با مشکلات اولیه ی زیاد گذشت تا نهایتا سرویسی که انتظار داشتیم رو فراهم کردیم.

از این پس قصد دارم بخشی از عکسهایی که در هر مرحله ی کار داشتیم رو اینجا بزارم تا ببینید چه گذشت و چطوری مرحله به مرحله به چیزی که دارید میبینید رسیدیم. این عکسها خیلی با کیفیت نیستند، چون ما عکاس نداشتیم، فقط سعی کردیم با تلفنهای دستیمون لحظه ها رو تاریخی کنیم.

توی فرصت بعدی سعی میکنم در مورد سرورها و راه اندازی مراحل بعدی دیتاسنتر اختصاصی Iran.com صحبت کنم.

چند روز پیش تابلوی دیواری جدیدی را در یکی از پرترافیک ترین ایستگاههای ساب وی تورنتو دیدم که شاید برای اولین بار چند دقیقه از توجه من رو تا رسیدن قطار بعدی به خودش اختصاص داد. از بس که این تبلیغات تکراری است، آن هم برای کسی که هر روز این مسیرها را میرود و می آید! شاید بتونم بگم که این جالبترین تبلیغاتی در متروی تورونتوست که اقلا من تا بحال دیدم!

همونطور که عکسها رو میبینید، این تابلوی تبلیعاتی، علاوه بر تبلیغ ارباب حلقه ها، امکان دانلود کردن یک رینگ تون برای موبایلتان را هم فراهم میکند.

کافیست که روبروی این دستگاه، در محلی که مشخص شده است بایستید و با فعال کردن ارتباط بلوتوس یا اینفرارد در دستگاه موبایلتون، موزیک مربوطه رو دریافت کنید. جالبه که اصولا بیشتر مردم هم توجه زیادی بهش نمیکنند. چند تا اشکال عمده هم بنظر من از لحاظ تبلیغاتی داره و مهترین موضوع اینه که ایستگاه مرکزی بلور (Bloor)، یکی از پرترافیکترین هاست، اکثرا افراد اونجا خیلی سریع دنبال تعویض قطار هستند و در زمانهای پرترافیک کسی اصلا بواسطه ی عجله ای که داره فرصت نمیکنه که بخواد کاری رو انجام بده.

نکته جالب اینکه یه مقداری تحقیق کردم و متوجه شدم که پشت این تبلیغات یه شرکت کانادایی در ونکوور هستش، بنام Urban Mobile Media.

کم کم دارم به این نتیجه میرسم که به هر چیزی که فکرش را بکنی باید متوسل بشی برای تبلیغات. هنوز فرصت نکردم که در مورد تبلیغات یه شرکت اینترنتی و مشهور کانادایی صحبت کنم که برای فروش خدمات وب سایت، آدرسهای اینترنتی و میزبانی وب، چه ها که نمیکند. مینویسم، اگر عمری باقی بود، فیلمهای تبلیغاتیشان را هم خواهم گذاشت. حدس بزنید که کدوم شرکت رو میگم!

بد نیست نگاهی به مطلب قبلی ام هم در مورد تبلیغات بندازید؛ اینجا.

تبلیغات و بطور کلی فن بازاریابی، یکی از علاقمندیهای من است. شاید اگر روزگار امان داد، در باقیمانده ی راه به این سمت بیشتر حرکت کردم.

همه ی ما که از اینترنت و کامپیوتر برای ساعات طولانی و مصارف گوناگون استفاده میکنیم، همیشه احتیاج داریم یه سری یادداشتهای کوتاه، لینک یا نوشته و توضیحاتی بعضا چند کلمه ای یا چندخطی رو در جایی یادداشت یا کپی کنیم. از تکه های کاغذهای دم دستمون استفاده میکنیم، گاهی اوقات صفحات و لینکهای اینترنتی رو بطور نامنظم نشانه میزاریم (بوک مارک میکنیم)، حتی گاهی - مثل خود من - از یه فایل متنی، روی دسکتاپ برای کپی کردن و نگهداری نت ها استفاده میکنیم. و همیشه از بی نظم بودن و از همه مهمتر غیر قابل دسترس بودن این یاددشتها در زمانهای دیگه و در جاهای دیگه و عدم جستجوی آسان اونها شکایت داریم.

اداره ی برق و تلکام تورنتو Toronto Hydro Telecom (که مجری تمامی زیرساختهای شبکه و ارتباطات پرسرعت در تورنتو هست) بالاخره اون سرویس اینترنت بیسیمی که ازش صحبت میکرد (Wi-Fi Public Internet Access) رو از این ماه به جریان انداخت. اینقدر این موضوع جالب و جذابه که حد نداره. فرض کنید که تو خیابون هر جا که لپتاپ رو باز میکنید، همه ی دنیا زیر دستتونه! اصلا آدم دلش نمیاد دیگه بره خونه!

این منطقه اینترنتی چیزی در حدود 6 کیلومتر مربع رو شامل میشه، بزرگترین محدوده ی اینترنت بیسیم در کاناداست که کماکان در حال افزایش و بهبود هم هست.

اگه شما هم درمنطقه مرکز شهر تورنتو زندگی یا کار میکنید برای استفاده از این سرویس تنها کافیه که به شبکه متصل بشید و با وارد کردن شماره ی تلفن همراهتون، درخواست نام کاربری و پسورد کنید که بلافاصله براتون بشکل یه پیغام متنی ارسال میشه و میتونید از اون به بعد از گشت و گذار اینترنتی توی هوای آزاد – که کم کم هم داره سرد و یخ زننده میشه – لذت ببرید.

واقعا حتی تجسم فیلترینگ در اینترنت هم چیز دردناکیست. متاسفانه ظاهرا این داستان فیلترینگ هر روز در ایران جدی تر و عمیق تر میشود.

چندی پیش به نوشته ی تقریبا کاملی در مورد فیلترینگ و روشهای مبارزه با اون برخوردم که دیدم بد نیست دوستانی که با این مشکل دست و پنجه نرم میکنند، نگاهی بهش بندازند.

:: منبع عکس