Ab o Atash

بالاخره این طلسم شکست و من این وبلاگ بی زبان رو بطور کامل و با همه ی امکانات فنی و غیرفنی راه انداختم. همه ی این دوری فقط بخاطر مشغله و نداشتن وقت یا حس و حال این کارها بود. اما از امروز گوش شیطان کر! به مناسبت تعطیلات سال جدید، بشکل گاه نامه (اما مرتب و پیوسته) این دست نوشته ی محقرانه و دل خوش کنک را ادامه میدهم تا باشد این راه اقلا یک دفترچه ی خاطرات آن لاین از ما بجای گذارد تا وقتی که نبودیم، آینده گان بدانند که ما که بوده ایم!