دیشب فیلم مکس رو دیدم، با وجود همه ی خنده ها و به به و چه چه های دوستان و آشنایان، فقط متاسف شدم! میخوام اعتراف کنم که شاید در طی دو سال گذشته، با وجود اینکه از ایران خارج بودم، اما به برکت وجود وب سایتهای متعدد اینترنتی، تقریبا همه ی فیلمهای سینمایی و بعضا سریالهای داخل ایران را دنبال کردم. به جرات میتونم بگم که جز در 2 یا 3 مورد، تنها کیفیت پایین تولید چه به لحاظ موضوع و داستان و چه به لحاظهای دیگه بوده که جلب توجه میکرده. من نمیدونم چرا همه جای دنیا، مرتبا در حال پیشرفتند، اما مملکت ما داره روز به روز دنده عقبی میره!
آیا هنوز هم میشه انتظار بهبود داشت؟ واقعا توی اون مملکت داره چی میگذره؟ گاهی به این فکر میکنم که شاید اگر دوباره فرصتی بشه که به ایران برگردم، بتونم مسیر قبلی رو با یه زندگی موفق تر همراه کنم. اما مثل همیشه اینها همش خوابه، این روزها فکر میکنم که دیگه باید بیخیال همه ی این حرف و حدیث ها بشم. کم کم فقط به این داستانها که بعضا بین بعضی از دوستان پیش میاد که آره باید ساخت و آباد کرد و برگشت و از این حرفها، آهسته میخندم!
امروز این خبر رو در سایت رسمی وزارتخنونه ی ارتباطات و فناوری خوندم: شبکه فیبرنوری کشور به طور متوسط هر دو روز یکبار قطع میشود. بقیشو خودتون اینجا بخونید و فقط متاسف بشید!
واقعا یکی بیاد بگه که تو اون مملکت چه خبره! اصلا داره چه اتفاقی میوفته؟ داره کدوم طرفی میره؟ تکلیف ما چیه واقعا؟ مملکتمونو باید فراموش کنیم؟! یاد هر چی میتوفتم و هر جایی که سر میزنم فقط تاسف میخورم! دیگه رسما از ایران ناامید شدم!