رسیدن به جایگاه مناسب در هر ارتباطی، نیاز به زمان و صبر داره. خیلی مواقع پیش اومده که دوستی بسیار خوب دارم، از جهات بسیاری شاید بهترین ارتباط و بیشترین نکات مثبت رو داریم. اما گهگاه مسائلی پیش میاد که واقعا عذاب آور میشه. طرف طرز تفکر یا نگرش و عملکردی نسبت به یه موضوع داره، که بدجوری با اون چیزی که برای من هست متفاوته و بعضا باعث دلگیری و ضعف در رابطه میشه.
باید صبر کرد و تحولات رو با اون چیزی که بهش اعتقاد دارم طی کنم. آدمها برای شناخت کلی از هم، شاید به بیشتر از نیم ساعت احتیاج ندارند. اما برای رسیدن به اون درجه از ارتباط، احترام به ارزشها ی متقابل و کلا تعامل دوطرفه، شاید سالها زمان احتیاج هستش. توی این مدت فقط باید سعی کرد که زیر و بم طرف مقابل رو فهمید. اینکه چطور نسبت به موضوعات مختلف فکر میکنه و چه چیزهایی رو ارزش میبینه. از چی خوشش میاد و چه چیزی اونو به بدترین آدم روی کره ی زمین تبدیل میکنه.
در این مسیر باید ثابت قدم بود، همیشه باید اون چیزی که واقعا هستی رو نشون بدی. باید به طرفت اجازه بدی اون چهره واقعی رو از تو بشناسه. باید ببینه که تو در همه ی موقعیتها هستی، باید حس کنه که تو یه دوست واقعی هستی، کسی که در شادی و غم هست و هیچ موقع بد تو رو نمیخواد. ارتباط بعد از مدتی اینقدر محکم میشه که حتی با توپ هم نمیشه از هم بازش کرد. با کمال ناباوری، بعد از مدتی میبینید که بدترین موارد گذشته، چقدر ساده و راحت (برعکس گذشته که اینقدر تنش داشت) خیلی با انرژِی کمتری حل میشه. اصلا گاهی اوقات خود به خود اتفاق میوفته.