بعضی موقع ها فکر میکنم که کاشکی روزها به 48 ساعت تبدیل میشد و بیشتر فرصت داشتم که به کارها و برنامه ها برسم. اما برعکس، انگار هر موقع اینجوری فکر میکنی، روزها بدتر و سریعتر میگذره و اصلا نمیفهمی که کی شب میشه و به چه سادگی روز بعدی میاد!
این زمان لعنتی شاید هیچ موقع به چشممون نیاد، اما واقعا ارزشمندترین دارایی و ثروت ما آدمهاست. شاید بزرگترین چیزیه که در زندگی داریم و چه بخواهیم و چه نخواهیم باید این متاع با ارزش رو خرج کنیم. تا حالا توجه کردید که در طول همه ی لحظه های عمر داریم برای رسیدن به هرچیزی، از این سرمایه ی مهم خرج میکنیم؛ حتی موقع هایی که در خواب ناز بسر میبریم.
اینها، همه، واقعیتهای وجودی ما انسانهاست و بنظر من با دونستن اینها، باید خیلی چیزها رو جدی تر گرفت و به عبارت دیگه خیلی با برنامه تر و هدفمند تر زندگی کرد. هیچ موقع این موضوع رو فراموش نکنید که ما ارزشمندترین دارایی خودمون را داریم 24 ساعته میدیم تا چیزهای دیگه ای مثل تحصیلات، ثروت، زندگی خوب و راحت، احترام و جایگاه اجتماعی بهتر و بالاتر رو بدست بیاریم. پس حتما حتما باید دقت کنیم که این سرمایه گذاری پراهمیت رو در مسیر اشتباهی انجام ندیم که از دو طرف ضرر کنیم.