سال که نو میشه، آدم نا خودآگاه یاد گذشته و حال و آینده میوفته! بماند که چقدر مرور لحظه های سخت گذشته لذت بخشه، اما فکر کردن به آینده و مسیر پیش رو، دست تنها، مملکت غریب و یک عالمه مسائل جدید و غیر قابل پیشبینی، این احساس رو بهم میده که باید بهتر و بیشتر از گذشته تلاش کنم.
زندگی اینجوری که مدام توی تلاطم و بالا و پایین باشی، دقیقا اون چیزی بوده که من بخاطرش الان اینجام. نمیدونم چرا، ولی اینجوری مرتب حس میکنم که یه موضوعی هست که من باید حلش کنم. از زندگی تکراری و بدون هیجان و روزمره گی اصلا خوشم نمیاد.