« November 2005 | Main | January 2006 »

December 2005 Archives

واقعا که امروز چقدر حال همه ی ما گرفته شد

امروز روز خیلی پرهیاهویی بود... خیلی ناراحت شدیم! خیلی تاسف خوردیم و از ته دل آه کشیدیم. از همون صبح زود که از خواب پا شدم، اولین سورپرایزم خبر دست اول و داغ سقوط یک فروند هواپیما ، اونم درست داخل شهر و وسط یک ساختمون مسکونی بود، که داشت با آب و تاب از شبکه های تلویزیونی و سایتهای اینترنتی اعلام میشد. به خودم گفتم این بار رو خدا رحم کنه! مشغول چک کردن ایمیلها، لاگ فایلهای سرورها و فایروال بودم که با خبرها و لینکهای دردناکتری روبرو شدم که دوستان و آشنایان از اینور و اونور دنیا فوروارد کرده بودند.

آلودگی هوای تهران از مرز خطرناک گذشته و کار رو به جایی رسونده که مدارس رو بمدت چند روز تعطیل اعلام کردند و حتی اینقدر اوضاع خراب شده که این هفته دارن همه جا رو تعطیل رسمی میکنند. متوجه شدند که آبهای هرز بهشت زهرای تهران و مرکز کفن و دفن مردگان، سالهاست که به مناطق جنوبی تهران هدایت میشه و جزو آب شرب و مصرف مردم بنحوی استفاده میشه!!! کشف شده که از سال 1377 تا همین چند سال پیش، تمامی سوالات آزمونهای تخصصی وزارت بهداشت که در مقاطع فوق و دکترا برگزار میشده، بطور خیلی حرفه ای به افراد و داوطلبین خاصی فروخته میشده، اونم با استفاده از یک روش بسیار نو آورانه که میومدند در برگه های سوالات، گزینه ی صحیح رو با یک فاصله ی اضافه ی صفحه کلید از بقیه گزینه ها مشخص میکردند!!! از اونطرف هم، گزارش ویژه ی شبکه چهارم تلویزیون بریتانیا رو دیدم که توی اون خیلی علنی و صاف و بی پرده، تمامی شعور و عملکرد ایران رو از رئیس جمهور گرفته تا مردم کوچه و بازار، به نشانه رفته بود! مطالب رو جوری اعلام میکرد که آرزو میکردی ای کاش اصلا نمیفهمیدی داره از چی حرف میزنه.

خلاصه یه چندساعتی امروز همینجوری گیج و منگ بودیم. صادقانه بگم که واقعا همگی تاسف خوردیم و ناراحت شدیم که چرا واقعا باید اوضاع رو اینجوری ببینیم و به این نتیجه برسیم که وضعیت مرتبا داره بدتر و بدتر میشه. چرا واقعا کسی نیست که پاسخگو باشه؟ چرا کسی خودشو مسئول نمیدونه؟ چرا کسی پیگیری نمیکنه؟ واقعا کسی بازخواست نمیشه؟ چه میدونم چرا همه ی مسئولین نشستند و فقط دارن نگاه میکنن؟ آیا واقعا اشکال از منه که شاید دارم خیلی حساسیت به خرج میدم؟!!!

امروز دیدیم که ما هم بعنوان عضوی از جامعه ی ایرانی -  با توجه به اینکه داریم توی زمینه ای هم کاملا مرتبط با کشور و زبونمون حرکت میکنیم - باید نسبت به حس و حال و شرایط مردم و جامعه (چه در داخل ایران و چه در خارج) توجه و دقت داشته باشیم. به همین دلیل تصمیم گرفتیم که از این پس بواسطه موضوعاتی که در جامعه ایرانیان هست، شکل و شمایل سایت رو هم متفاوت ارائه بدیم. این شد که امروز یه متن متحرک رو روی صفحه اصلی سایت میبینید که صانحه ی تاثربار سقوط هواپیما رو تسلیت میگه.

به این فکر میکردیم که شاید بد نباشه حتی در مناسبتهای مختلف، بیاییم و لوگوی سایت رو هم متفاوت نمایش بدیم که حس و حال اون زمان رو بهتر انتقال بده. همه ی بچه ها قبول کردند و قرار شده که به طرحها و ایده های مربوط به لوگو هم بیشتر فکر کنیم. من به این هم اعتقاد دارم که شاید در بین ایرانیانی که این نوشته ها رو میخونن، دوستانی هم باشند که توانایی طراحی و خلق ایده های جدید و با ذوق رو داشته باشند. اگه واقعا طرح جالب وقشنگی دارید حتما میتونید با ما در تماس باشید، مطمئن باشید که ایده و اثر شما با شکوه هرچه تمام این پروژه رو همراهی خواهد کرد.

یه نکته ی دیگه هم باز تا یادم نرفته بگم که ما واقعا داریم سعی میکنیم که همه ی محیط و ظاهر سایت رو با نشاط، سرحال و شاداب نگه داریم. ازاینرو تغییرات جدیدی رو میبینید که خیلی دوست داریم نظرات و پیشنهادات شما رو هم در موردش داشته باشیم. در ضمن بازهم خوشحال میشیم که از ایده های شما با افتخار استفاده کنیم.    

چرا یک ماه و نیم غیبت

تقریبا یک ماه و نیمی میشه که فرصت سر خاروندن نداشتم که بخوام چندتا مطلب بنویسم اینجا. مشکل بزرگ هم اینه که اتفاقات جدی خیلی داره پیش میاد برام و اینقدر زیادن که نمیدونم از کجا باید شروع به نوشتن بکنم. به هرحال تصمیم گرفتم با توجه به اینکه تقریبا یه بخشی از فعالیتها به یه سر و سامونی رسیده، یه مقداری ازش بنویسم تا شاید بعدها فرصت نوشتن همین ها هم پیش نیاد.

فعالیت خیلی مهمی داریم میکنیم که یکی از بزرگترین ضعفهای جامعه ی ایرانی رو در دنیای اینترنت حداقل یک کمی بهبود میبخشه. یه ضعف خیلی بزرگ که واقعا با توجه به دنیای امروز و پیشرفتهای دقیقه ایش ، غیرقابل انکارشده و متاسفانه ما ایرانیها اینقدر درگیر موضوعات مختلف ، از سیاست گرفته تا اقتصاد و جامعه و غیره شدیم که از این چیزا عقب موندیم (برای تایید بخشی از این حرفهام ، وب سایتی رو در پایین این مطلب معرفی میکنم مه تنها حسنی که داره شاید باعث میشه بیشتر به فکر بیوفتیم).

همیشه به این فکر میکردم که یه پایگاه اینترنتی جامع و یا یه سرویس متمرکز برای ایرانیان روی اینترنت نیست. بودند و هستند وب سایتهای بسیار معتبر و کارامدی که توی این عرصه اومدن و رفتن یا اینکه به هر حال خودشونو با یه کیفیت و سرویس استاندارد پایه ، بدون هیچ بهبود و هدف بلند مدتی نگه داشتند. توی این عرصه شاید بزرگترین توجه معطوف به سایتها و سرویسهای خبری روی اینترنت بوده و بنظر من موفقیت اونها هم به دلیل کیفیتی که ارانه میدن نیست، بلکه به حساسیت موضوع و علاقه و توجه عمومی که روی مسایل اجتماعی و سیاسی که در حال حاضر در ایرانیان هست مربوط میشه.

این موضوع که چرا ایرانیان روی اینترنت هنوز جای خودشونو پیدا نکردند به نکات مختلفی بر میگرده. اولا باید اینو در نظر گرفت که ما واقعا به لحاظ اطلاعات و دانش فنی و حتی نیروی انسانی متخصص توی این زمینه چیزی کم نداریم (چه در داخل ایران و چه در خارج). اما مشکل اینجاست که اونایی که داخل کشور هستند، اینقدر درگیر مسایل متعدد زندگی هستند که اصلا فرصت یا شاید رغبتی ندارن که به یه کار اصولی فکر کنن و از طرفی به لحاظ امکانات و پشتیبانهای تکنیکی (حداقل یکسری تجهیرات مناسب و پیشرفته ی شبکه و از نظر خطوط ارتباطی قدرتمند اینترنتی) در کمبود بسر میبرند. متاسفانه اوضاع روز به روز هم داره بدتر میشه و مردم از لحاظهای مختلف بیشتر تحت فشار قرار میگیرن. مثلا همین چند هفته پیش شاهد موضوعاتی بودیم (و یا بهتر بگم خود من بطور مستقیم درگیر این مسائل بطور کاملا نزدیک بودم و هستم) که یکی از شرکتهای امریکایی ارائه دهنده سرویسهای اینترنتی و سرورهای اختصاصی که مشتریان بسیار زیادی هم در ایران داره، بطور غیر منتظره و بواسطه قوانین وضع شده ی دولت امریکا در رابطه با تحریم اقتصادی ایران، میاد و تعداد زیادی از سرورها و وب سایتهای ایرانی رو میبنده. از این بابت گفتم که بطور کاملا نزدیک درگیر این مسئله بودیم ، چون که تعدادی از اون شرکتهای ایرانی ارتباط نزدیکی با ما داشتند و بعد از پیش اومدن این مشکل، سریعا به فکر راه اندازی سرورهای از دست رفته ی اونها در کانادا افتادیم. خوب خوشبختانه با روزها و شبها کار مداوم، سرویسها مجددا به شرایط عادی برگشت. اما به هر حال همگی ما و خیلی از شرکتهای داخل ایران رو به فکر انداخت تا دنبال یه راه حلی باشن از همین الان تا در صورتی که دچار یه چنین مشکلی شدن، بتونن سریع اوضاع رو جم و جور کنن. شاید یکی از این راه حلها اینه که شرکتهای ارائه دهنده سرویسهای اینترنتی در داخل ایران ، برای پیشگیری از مشکلاتی که از طرف امریکا بواسطه مسائل سیاسی پیش میاد، خدمات خودشونو از طرفهای تجاری در کانادا یا کشورهای بیطرف دیگه دنبال کنند.

موضوع دیگه هم در مورد ارائه راه حلهای جدید و متفاوت اینه که اون افرادی که میدونن باید چیکار کنن و شاید یه ایده ی با ارزشی ، یا یه چیزی توی ذهنشون هست، بواسطه ی مشکلات مالی و عدم پشتیبانی دولتی و حتی خصوصی نمیتونن به اون چیزی که میخوان برسن. یا حتی شاید در برخی موارد با سنگ اندازی جلوی اون کار رو هم میگیرن.

اون کسایی هم که خارج میشن از کشور هم، بیشترشون از فرط خستگی و عدم آرامش فکری، برای بهبود روحی و روانی خودشونم که شده ، حداقل دنبال یه زندگی آروم و بی دقدقه میگردن که توی خارج از ایران، خصوصا کشورهای آرومی مثل کانادا ، خیلی راحت هم بهش میرسن. و در نهایت اینبار هم با وجود داشتن امکانات و موقعیتهای مناسب، دنبال عملی کردن ایده ها و توانایی های پنهانشون نمیکنن و در مقابلش بیشتر سعی میکنن که به یه کار و موقعیت شغلی مناسب و مطمئن فکر کنن تا اون آرامشی که دنبالش بودن رو بدست بیارن.

این داستانها رو گفتم تا شاید دلیل گرفتاریهای خودمو بیشتر روشن کرده باشم و به عبارتی یه مقدمه کوتاهی هم در مورد شرایط و دنیای داخل و خارج ایران گفته باشم.

در فرصت بعدی توضیحات بیشتری در مورد اتفاقای مهمی که داره میوفته خواهم داد...

لینک امروز: این وب سایت یه جورایی حرفهای منو تایید میکنه، ببینید که همه دنیا دارن بدو بدو پیشرفت میکنن و بجای اتلاف وقت ، انرژی و سرمایه های ارزشمندشون ، فارغ از همه ی سرعتگیرهای سیاسی و اقتصادی دنیا، به تثبیت موقعیت و جایگاه خودشون توی دنیا میپردازن.

امان از دست این دنیای تبلیغات

داشتم اینترنت رو زیر و رو میکردم پریروز، حالا بگذریم که دنبال چی داشتم میگشتم، اما دو تا کلیپ تبلیغاتی تلویزیونی خیلی جالب پیدا کردم که تا حالا ندیده بودم. هیچ نظری در مورد اینکه چقدر جدیده یا اصلا جایی پخش شده یا نه ندارم. فقط بینهایت جالبن و کلی از دیدنشون خندیدم. به این فکر میکردم که واقعا بعضی وقتها چه نکته های ریزی از چه چیزای درشتی میشه در آورد.

دو تا کلیپ رو اینجا و اینجا میتونید ببینید (ارزش دیدنش رو داره)، اولیش حدود 3.7MB و دومیش هم حدود 4.5MB  هستش.

- عکس روز: بچه لاک پشت دو سر؛ عکس یک و دو
- نکته روز: اینو واقعا تا حالا نمیدونستم که کد بین المللی تلفن روسیه “ 007 ” هستش!

روزی که همگی منتظرش بودیم فرا رسید

خوب، قرار شد در مورد اتفاقات مهمی که داره میوفته حرف بزنم. جالبه، چند روزیه که اینور و اونور میشنوم که یاهو و گوگل میخوان سرویسهاشونو توی ایران محدود کنن و از این حرفها. البته قبل از هر چیزی باید بگم که این حرفها بیشتر به یه شایعه ی خیلی به موقع و زیرکانه شبیه تا یک واقعیت. من نه فکر میکنم چنین تصمیم گیری اتفاق افتاده و نه قراره که اتفاق بیوفته. دلیلشم خیلی واضحه ، از ایران الان شلوغتر و مشکل دار تر توی دنیا خیلی جاها هست.

از چیزی که میخواستم بگم دور نشم. از یاهو حرف زدم و میخواستم در واقع اینو بگم که چرا ما ایرانیها نباید اصلا یه یاهو برای خودمون داشته باشیم؟ چرا ما مثل بقیه دنیا نباید یه دایرکتوری جامع از مشاغل ایرانی و افراد در سراسر دنیا (چه در داخل و چه در خارج ایران) داشته باشیم؟ چرا نباید وقتی دنبال یه شخص ، شرکت یا موسسه ی ایرانی میگردید، یه پایگاه جامع همه ی این اطلاعات رو بهتون بده؟ چرا نباید روشهایی رو ایجاد کرد تا ارتباط ایرانیها در سراسر دنیا باهم راحت تر و اصولی تر باشه ؟ چرا نباید یه مرکز اطلاعات جامع از ایران وجود داشته باشه که هر کی هر چیزی که میخواد به اولین جایی که فکر میکنه اونجا باشه ؟

به هر حال همه این مسائل باعث شد تا با دور هم جمع شدن تعدادی از بچه های بسیار خوش فکر و حرفه ای ، پروژه ای رو شروع کنیم که همگی بهش افتخار خواهیم کرد. انگار واقعا هممون برای حضور در چنین جمعی لحظه شماری میکردیم. همگی مثل هم فکر میکردیم. همه میدونستیم که چی میخواییم و داریم چیکار میکنیم.

فکر نمیکنم که هیچکسی شکی در ارزش بزرگترین نام ایرانی برای بزرگترین وب سایت اینترنتی ایران داشته باشه. اولین قدم رو با مهمترین چیزی که میتونستیم داشته باشیم شروع کردیم...

دامین یا بعبارتی آدرس اینترنتی IRAN.COM به این گروه تعلق داشت که بواسطه ی این ، همگی در کاری که داشتند آغاز میکردند، شکی نمیدیدند. بله درست میبینید، از اون لحظه بود که اولین حرکتهای شکل گیری بزرگترین پایگاه اینترنتی ایرانی شروع شد و با همه مشکلات و مسائل مختلفی که وجود داشت و حتی الان هم وجود داره، به همراه همه ی بچه های تیم افتخار میکنم که امروز که دارم این مطالب رو مینویسم، این وب سایت بزرگ در یک حرکت آزمایشی شروع به کار کرده تا نامی به بزرگی ایران رو در اینترنت هم به نمایش همگان بزاره: http://www.iran.com

خیلی حرفها هست که در مورد این سایت خواهم زد. در مورد روزها و شبهایی که کار میکردیم تا بتونیم هر چه سریعتر اون چیزی رو که همه ی ایرانیها لایقش هستند رو عرضه کنیم.

در حال حاضر این وب سایت با بهره گیری از تکنیکهای پیشرفته برنامه نویسی و با در اختیار داشتن یک دیتاسنتر اختصاصی که مجهز به خطوط پرسرعت اینترنتی است در کانادا به بهره برداری اولیه رسیده است. در برنامه ای که تعیین شده، بواسطه ترافیکی که این سایت خواهد داشت، نیاز به ارتقاء تجهیزات فنی و خطوط ارتباطی بطور مرحله به مرحله خواهد بود. از اینرو برای جلوگیری از افت کیفیت و متعادل نمودن خدمات، سرویس پست الکترونیکی iran.com@ با دعدوتنامه های ارسالی اعضای فعلی انجام خواهد شد. اما طی چند روز آینده ، به دلیل ارسال دعوتنانه های اولیه برای علاقمندانی که از قبل در لیست انتظار قرار گرفته بودند، عضویت تا زمان کوتاهی بطور نا محدود انجام خواهد شد وکاربران با مراجعه به این آدرس قادر به ایجاد صندوق پستی شخصی خود خواهند بود:  http://mail.iran.com
    

فراهم کردن ارتباط ویژه ی اینترنتی

ایده های اولیه تقریبا از شش ماه پیش شکل گرفت. اون روزها واقعا هر کی میشنید، بهمون میخندید! نمیدونم شاید حق هم داشتن. گاهی اوقات خودمون هم تا اینجای کار رو نمیتونستیم باور کنیم. اما من همیشه فکر میکنم که درگیر یه کاری شدن و حداقل تستش کردن، خیلی بهتر از اینه که بشینی و دست رو دست بزاری و چون یه ایده ی خنده دار توی کلت اومده، هیچ حرکتی نکنی و پس بزنی! آخرش اینه که نمیتونی دیگه، غیر از اینه؟!!

خلاصه، روزهای اول خیلی سخت میگذشت چون به هر شکل گذشته از مشکلات کار، درگیریهای ذهنی خودمون هم که آیا داریم کار درست میکنیم و آیا میتونیم به یه جای آبرومند برسونیمش، آیا و آیا و ... آیاهای مختلف همیجوری توی ذهنامون میگذشت. اما اصلا فراموش نمیکنم که واقعا به همدیگه امید میدادیم همش و سعی میکردیم که جو گرم و مطمئنی ایجاد کنیم.

به هر حال بحثهای مالی کار از اول فشار خودشونو میاورد و واقعا شاید مهمترین قسمت قضیه بوده و هست. خیلی در موردش حرف میتونم بزنم، اما الان میخوام فقط بگم که با کمترین های فیزیکی و با بیشترینهای روحی و روانی و درواقع غیرمادی، شروع شد.

مهمترین چیزی که برامون مطرح بود در وهله اول این بود که Iran.com یه وب سایت عادی و ساده ی همیشگی نیست و فارغ از همه ی مباحث فنی، باید توان پاسخگویی به خیل عظیم بازدید کننده در روز رو میداشت. از اینرو همه ی پشتیبانهای شبکه و مباحث ارتباطی باید به شکل اختصاصی و از ابتدا طراحی میشد. ما بدون هیچ برنامه ریزی خاصی روزانه چندین هزار بازدید کننده ی گذری داشتیم! منظورم اینه که نمیشد از یه واسطه برای سرویس دهی استفاده کنیم و باید خودمون همه چیز رو از اول پایه ریزی میکردیم.

اولین مورد، خطوط ارتباطی و پشتیبانهای اینترنتی بود که خوشبختانه از این بابت اینجا توی کانادا مشکلی وجود نداشت. فقط مدتی طول کشید که همه سرویس دهنده های بزرگ رو پیدا کنیم و باهاشون بطور خاص وارد مذاکره بشیم. و در نهایت دو شرکت بزرگ و مطرح در زمینه فراهم کردن ارتباطات پرسرعت و ویژه ی اینترنتی، طرف قرارداد ما شدند و با یکسری فاکتورهای فنی خوب تونستیم باهاشون به توافق برسیم. الان دو لینک پرسرعت بی سیم و زمینی، خدمات ارتباطی ما رو در تورانتو تامین میکنند. که بطور اختصاصی سرویس ویژه ی صد درصد آپ تایم بهمون میدن. روزای اول که درگیر تست کردن و راه اندازی کانکشنها بودیم خیلی تند و توام با مشکلات اولیه ی زیاد گذشت تا نهایتا سرویسی که انتظار داشتیم رو فراهم کردیم.

از این پس قصد دارم بخشی از عکسهایی که در هر مرحله ی کار داشتیم رو اینجا بزارم تا ببینید چه گذشت و چطوری مرحله به مرحله به چیزی که دارید میبینید رسیدیم. این عکسها خیلی با کیفیت نیستند، چون ما عکاس نداشتیم، فقط سعی کردیم با تلفنهای دستیمون لحظه ها رو تاریخی کنیم.

توی فرصت بعدی سعی میکنم در مورد سرورها و راه اندازی مراحل بعدی دیتاسنتر اختصاصی Iran.com صحبت کنم.



این میز کار، در حال تست خطوط


لحظاتی که کانکشنها تازه رسیده بود


بچه ها در حال کانفیگ راتر


زمانیکه همه چیز داره درست کار میکنه


بچه ها در حال جمع و جور کردن


نصب و کیبلینگ دیتاسنتر


تنظیمات امنیتی راتر داره جواب میده


جاگذاری تجهیزات بطور اولیه

همه ی شبهای ما واقعا دیگه به بلندی شب یلدا شده

به قدری گرفتاری زیاد شده که اصلا فرصت نمیشه که مطلبی اینجا بنویسم. داشتیم در مورد حال و هوای شب یلدا دیروز با بچه ها صحبت میکردیم که تحولاتی رو توی سایت انجام بدیم. بحث های مختلفی هست در مورد اینکه در هر کدوم از روزها و رویدادهای مهم به چه شکل و با چه سرویسی سایت رو عرضه کنیم و از این صحبتها. نتایج رو کم کم خواهید دید. به دنبال یک شخصیت یا کاراکتر ویژه ی گرافیکی برای سایت هستیم تا بتونیم بشکل متحد و ادامه دار به ظاهر و خدمات سایت افزوده بشه. بطوریکه هم پرمفهوم باشه و هم جذاب و دیدنی.



Yalda Night Party Ticket

همه روزها و شبهای ما شده یلدا، کار تا دیر وقت و مرتبا ایجاد تحولات و تغییرات مختلف روی سایت (چه ظاهرش، و چه پشت پرده). یکی از دوستان بسیار خوبمون که فرصت همکاری باهاش رو در این جمع داریم، دیروز لطف کرد و به مناسبت شب یلدا، ما رو به پارتی مخصوص یلدا که توسط اتحادیه دانشجویان ایرانی دانشگاه تورانتو برگزار میشه دعوت کرد. ازش خیلی ممنونیم ، امیدوارم بتونیم لحظات خوبی رو در این روزهای آخر سال و بسیار پرمشغله و پرهیاهو ، در کنار هم داشته باشیم.

یکسال دیگه هم گذشت

هیچموقع مثل امروز گذران سال رو به این شکل حس نکرده بودم. حس و حال خارج از ایران هم روی این موضوع اثر گذاشته بهرحال. این روزا دیگه سال شمسی و میلادی نداره، انگار با وجود این دو مناسبت ، سرعت گذشتن زمان هم دو برابر شده!

توی سالی که گذشت اتفاقای مهمی افتاد، چه در دنیای سیاست ، اقتصاد و تکنولوژی ، چه در داخل و خارج ایران و چه در زندگی شخصی من! حس میکنم چند برابر بیشتر از یک سال از سنم گذشت. شاید بخاطر اینه که چندبرابر یک سال معمولی توی زندگی بالا و پایین رفتم. بهرحال هر چی که بوده ، امروز که بهش فکر میکنم بنظرم قابل قبول میاد. احساس میکنم اون چیزی که میتونستم واقعا باشم ، بودم و انصافا همه ی توانم این بوده.

در سالی که پیش روست، به مراتب مسئولیت و گرفتاریهای بیشتری دارم. یکی از اونها اینه که باید پروژه ایران دات کام تکمیل بشه و به جایی برسه که قابل افتخار، استناد و ارزش گذاری باشه. کار پیچیده و سختی پیش رو خواهیم داشت که تنها با حمایتهای تکنیکی، مالی و مدیریتی کلیه اعضای تیم میسر میشه.

Happy New Year 2006 from Iran.com

برای همه آرزوی سالی توام با موفقیت، شادی و سلامتی دارم. آغاز سال نو مبارک!